Os verdadeiros heroes non levan capa, nin poden voar, nin lles saen raios polos ollos que lle garantan unha visión nocturna. Non teñen poderes sobrenaturais, e non se distinguen a simple vista. Tampouco son valorados de tal xeito que teñan que camuflarse para poder vivir e disfrazarse para poder desempeñar o seu labor.
Non teñen nomes que recoñeza todo o mundo nada máis mencionalos. Tampouco portan segredos máxicos. O misterio máis grande que gardan é o de posuír un corazón de ouro, deses que se di que son tan grandes que non caben no peito. Mais eles téñeno, e funcionan.
Os heroes de verdade, aos que poucas veces se lles fai unha película, son xente practicamente anónima. Poden ser, poñamos por caso Rick Stanton e John Volanthen. Non os coñecen? Pois deberan. Eles son os mergulladores que percorreron as furnas de Tailandia ata dar cos doce nenos e o seu adestrador atrapados. Pasaran 9 días desde que desapareceran. Tragáraos a terra, pero este bombeiro e enxeñeiro informático devolveron a esperanza ao mundo.
Tamén pode ser Gonzalo Buján, que perdeu a vida polo simple feito de defender unha amiga do acoso duns viandantes. Ou Ignacio Echeverría, que morreu a mans de terroristas intentando axudar a un policía.
Tamén o é a miña amiga Bea Gallart, que se enrolou nunha ONG e agora vive alén dos mares construíndo un mundo mellor. Ou tantas nais que traballan limpando escaleiras para dar de comer aos seus fillos.
Non perdamos a noción do que é un heroe. Esta é a que hai que transmitir.