Borges, de quen tanto falo e a quen tanto leo: un humilde modo de felicidade. Borges, que acompañaba os meus paseos noctámbulos que confundían as lúas con farois e as estrelas con astronaves. Borges, o cego eximio, dicía dos peronistas: «No son ni de izquierdas ni de derechas, ni buenos ni malos. Son incorregibles». Un dos amigos recordábao na última cea. Eran catro. Teñen estas ceas de xuño un profundo recendo a melancolía. Nos ollos dos camaradas a melancolía era un toñil para tempo pasado. Ao longo dos anos coñecían todo o que poderían falar entre bocado e bocado: nomes, lugares, as noivas ás que xuraron amor eterno e só duraron un agosto, as cicatrices, os incendios do corazón, as tristezas resoltas e as que quedaron por resolver. Sabían todo de todos: un cuarteto feliz. Un seguía sen fillos. Renunciou á prole para dedicarse só á profesión máis xenerosa de todas as posibles: a medicina. Os outros sumaban seis. Lembraban con ironía o tempo aquel que, chegadas ás catro da mañá, ían co coche a buscar aos mozos. O tempo só deixara neles purpurina de neve nos cabelos, varios achaques e a convicción absoluta de que a amizade é un dos grandes regalos da vida: unha forma de amor perfecta. E os amigos, auténticos, o único que non se compra con diñeiro. «Como a saúde», dixo o médico. O resto arrepentíanse de cada unha das copas que bebían. A maldita resaca chegaría o día despois: como un asalto no ring con Foreman. O solteiro (esa palabra linda que provén de solitario) iría camiñando a casa. Os outros tres sacaron o móbil. En vinte minutos viñeron buscalos os fillos. «Moito cambiou o conto», dixo un. Os outros riron. Eran, como os peronistas, incorrixibles. Un cuarteto feliz.