Presenten armas


Jaime, o irmán do Juan Ramón do estanco, cóntame unha vivencia digna deste país das marabillas. Sucedeu en Madrid, cando cumpría o servizo militar. A protagonista é Cristina Almeida. Ela acudía a miúdo a un cuartel de soldados: Calle del Reloj, Madrid. Alí estaba a Auditoría de Guerra. Presentaba escritos ou consultas a algún militar auditor. Na antesala do xeneral estaban dous soldados. Os dous coñecían a relevancia de Cristina Almeida. Admirábana. E quixeron agradecerlle o seu labor social naqueles anos difíciles. Unha das funcións de Jaime como soldado era adiantarse ao xeneral, baixar correndo as escaleiras e mandar formar a garda. El dicía: «¡Guardia a formar con armas, el general». E cando os soldados se cuadraban, engadía: «¡Presenten armas!». A continuación pasaba revista o xeneral e saudaba militarmente. Pero unha das mañás que acudiu Cristina Almeida ao cuartel, a historia foi distinta. Jaime baixou a toda présa as escaleiras. E berrou como tantas veces: «¡A formar!». A tropa presentou armas como sempre facía. Á súa fronte colocouse Jaime, peito inchado, cabeza mirando ao ceo, firme, altivo, man dereita rozando o quepis ou ros (acepcións de gorra militar que saen nos encrucillados). Berrou máis forte que nunca, como unha consigna en contra da mili e da ditadura recén fenecida: «¡La tropa está contigo, Cristina!». E Cristina Almeida, sorprendida por aquel arranque propiciado polo soldado verinés, contestou: «¡Que no, por Dios, que no, que a mí las armas me dan miedo!». Jaime escribiulle esta historia a Cristina. O día menos pensado aparece en Verín. Juan Ramón xa dixo que ese día a nosa cuadrilla, con quepis ou ros, tamén presentará armas. A formar!!!

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
30 votos
Comentarios

Presenten armas