Álvaro Cebreiro


Cando o 1 de Nadal de 2015 fun invitado polo goberno municipal de A Coruña a dicir unhas palabras sobre Álvaro Cebreiro e a súa arte de debuxante na inauguración da rúa que leva o seu nome, non podía crer que a cidade non o recordase moito antes. Quizais non debería estrañarme o olvido porque Álvaro Cebreiro foi home con tanto talento artístico como mala sorte. Con 14 anos participou na Exposición Regional celebrada en Ferrol, en 1917, e aos 16 fixo a primeira mostra individual na nova sede das Irmandades da Fala coruñesas, en María Pita. Os actos inaugurais foran moitos e importantes. Expuxeran o pintor Imeldo Corral e o escultor Indalecio Díaz Valiño; Castelao lera a conferencia Arte e galeguismo e houbera outras de Vicente Risco, Viqueira, Antón Vilar Ponte e Correa Calderón. Todos eloxiaron a obra do xove debuxante e A Nosa Terra botou man do tópico e cualificouno de «rapaz xenial».

O achegamento do mozo Cebreiro ás Irmandades debérase á alopecia que o deixara sen pelo, sen cellas e sen pestanas. As burlas dos condiscípulos levárano a abandoar os estudos na Academia de Comercio e a buscar amizades nos xoves galeguistas. Tamén, moi novo, padeceu a tuberculose, con razón chamada «a peste branca». Endebén, dedicouse con entusiasmo ao debuxo, en todos os xéneros, e aos vinte anos acadou a excelencia no debuxo de humor, a caricatura e a ilustración.

O xove Cebreiro ollaba a Europa e, como o poeta Manoel Antonio, sentía o engado das «vangardas». Xuntos publicaron en 1922 o manifesto Máis alá para se rebelar contra a literatura e a arte galegas, ancoradas no pasado. Un ano despois Cebreiro tivo a oportunidade de levar as súas ideas estéticas á revista Alfar, que se edito una Coruña de 1923 a 1926 con ilustradores como Picasso, Dalí, Juan Gris, Barradas, Maruja Mallo e Huici.

En 1927 quixo ir a París como bolseiro da Deputación de A Coruña. Ninguén con máis méritos ca el, pero non se lle concedeu a axuda. Foi pola súa conta, pasou un ano longo e cando volveu non traía un peso, pero si unha comprida cabeleira. Aínda sufriría outro agravio en 1931, cando se lle outorgou o premio no concurso de carteis das Festas de A Coruña e se lle retirou o día seguinte. O drama da Guerra Civil trocoulle o carácter. Deixou de debuxar e de cuidarse, e tivo que pasar varias tempadas no sanatorio antitubeculoso de Ferrol. En 1950 volveu publicar debuxo de humor en El Ideal Gallego e morreu en 1956.

Cebreiro é, na miña opinión, o gran caricaturista de Galicia. Ninguén coma el acadou a capacidade de síntese, a elegancia da liña e o dominio da acuarela. Velaí a razón de que o meu libro Falemos de caricatura, editado recentemente, non leve na portada unha caricatura miña, senón a que el lle fixo a Castelao, verdadeiramente insuperable.

Álvaro Cebreiro cumpriría o pasado sábado 115 anos e pareceume un bo día para recordalo.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
18 votos
Comentarios

Álvaro Cebreiro