Arxentina


Hai xusto un ano, en Bos Aires, tentaba entender por que se triplicara o número de chabolas. Pola mesma, lidabamos con esas cousas da Arxentina: carísimo pagar alugueiros e comer nun bar, salarios baixos, e esa marabillosa desidia dos arxentinos sobre a súa economía. A culpa, dicían, era de Macri. Sempre pensei que iso é algo que os emigrantes galegos deixaron no carácter local: a fin de contas, nós estamos máis ca afeitas a esta cultura autodestrutiva na que as cousas nunca acaban de ir ben pero tampouco van tan rematadamente mal como para facermos a revolución, e ademais votamos a aqueles aos que culpamos das nosas desgrazas.

Se cadra é por iso polo que sempre sinto que Bos Aires é unha prolongación de min mesma, con todas esas persoas que poderían ser galegas se Galicia tivese unha cidade de 3 millóns de habitantes na que poder emprender soños, chorar nostalxias e tomar as rúas cando for preciso. Porque tamén en Bos Aires se sae a loitar polas verdadeiras causas xustas, esas que non teñen que ver cos cartos pero si coas vidas. Penso, por iso, nesas vidas das amigas e dos amigos que estes días ollan con ironía un déja vu no que o FMI volve ser o pesadelo.

Tamén estaba en Bos Aires nos días do corralito e aí fíxenme arxentina. O medo a non poder saír do país inxectoume no sangue un pouco da súa ansia por reconstruír un mundo no que as ideas importan e a cultura nutre a opinión pública.

E hoxe, pensando na dor que vai causar unha nova razia do FMI, volvo pensar que, no pasaporte de cada galega, debería estar escrito: «...e un pouquiño arxentina, tamén».

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
14 votos
Comentarios

Arxentina