21 días co galego


Hoxe escribimos dende o optimismo, dende a alegría de saber que as cousas poden mudar. Ou que podemos axudar a que muden: con intelixencia, vontade e imaxinación. Hai cinco anos, unha profesora do instituto da Pobra do Caramiñal, Pilar Ponte Patiño, con alumnos de ESO e Bacharelato, botou a andar unha experiencia que xa corre polas redes. Rapaces e rapazas de 15 e 16 anos, moitos deles non galegofalantes, aínda que cunha competencia elemental no uso da lingua, comprométense a vivir tres semanas (21 días) usando decote a lingua galega: nas aulas, cos amigos, coa familia, na vida común, no lecer, dentro e fóra da casa. Tres semanas en galego, reflexionando sobre o que esa práctica significa, as dificultades que atopan, as contradicións, os prexuízos… Ao rematar a xornada, o rapaz ou rapaza conta nun vídeo a súa experiencia nas últimas 24 horas.

Na colexio Fogar de Santa Margarida, na Coruña, o profesor Carlos Medrano empezou a desenvolver hai un par de anos a mesma idea cos seus alumnos, de idade similar aos mociños da Pobra, aínda que nun contexto ben distinto, o ámbito urbano, onde preferentemente manda o castelán. Os interesados poden visitar algunhas mostras do experimento en YouTube. Escritores, artistas, músicos, deportistas coñecidos participan como padriños para animar os rapaces: o añorado Agustín Fernández Paz, Mercedes Peón, Elena Gallego, Leilía, Roberto Vilar…

Disque 21 días é o tempo necesario para adquirir un hábito. Ou para romper un prexuízo. Hai poucas semanas falabamos aquí dos problemas (e os desafíos) da lingua galega na mocidade, sen dúbida o gran interrogante que nestes momentos ten o futuro do idioma. Pois velaí. Escoiten os mozos e mozas que falan. No proceso de normalización lingüística hai tres aspectos fundamentais a considerar: a competencia (falar, ler e escribir) que se adquire na casa e na escola, e tamén no contexto das amizades. Que se adquire ou que se perde, deberiamos dicir. A motivación, ou sexa: a disposición da persoa para usar o idioma, e mesmo a valoración ou sentimento que esa persoa ten da lingua. E terceiro: as ocasións de uso.

Os dous primeiros aspectos danse cumpridamente (aínda que todo se pode mellorar). O problema para a mocidade son as ocasións de uso, a creación de espazos sociais para vencer o prexuízo, ese atranco que tantas veces impide dar o paso: falar galego decote, de xeito natural, cos teus amigos, cos teus veciños, mesmo cos teus país e os teus irmáns. «E como podo seguir?», preguntan moitos despois. Pois deixando correr a vida, con naturalidade. O que empeza sendo un xogo, unha experiencia didáctica, a práctica social do idioma, acaba sendo unha descuberta, desafío que afirma a personalidade e, ao mesmo tempo, pon diante dos ollos a realidade. Mais que tamén engancha. Dende a iniciativa docente é unha proba de intelixencia e de vitalidade.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
35 votos
Comentarios

21 días co galego