Léoo nas noticias, véxoo na tele, óioo na radio, pero non o podía crer ata que vin a foto que me envía unha amiga para que admire o guapa que está… E vexo na súa foto un campo de cor parda coa herba completamente seca. Que foi daquel verde zumarento, sempre húmido, da miña vila? Non pasou tanto tempo desde o ano en que podreceron as patacas na terra por exceso de auga, e segue vivo o vello rosmón que dicía: «Galicia: toxos e auga!», e que remataba a frase cunha palabra malsoante que non podo reproducir nun xornal serio como é La Voz. E agora Galicia seca.
Non soubemos xestionar a riqueza que nos regalou a natureza. Non aprendemos a pechar a billa mentres cepillamos os dentes; a non utilizar o inodoro como unha papeleira hidráulica onde van parar panos de papel e toalliñas que quitan a maquillaxe; nin a encher un lavalouzas e non lavar un a un os vasos no vertedoiro; nin tampouco a pechar a ducha mentres nos ocupamos doutra cousa… E seguro que tampouco se xestionou ben o aproveitamento de augas residuais e a reparación ou renovación das redes de saneamento repartidas por toda Galicia.
O cambio climático inflúe sen dúbida, pero disturbios climáticos sempre houbo. Dicíao Rosalía de Castro hai máis dun século: Foi a Páscoa enxoita, / chovéu en San Xoán / a Galicia a fame / logo chegará…
O cambio climático é tamén, en gran parte, culpa nosa. Así que ou nos poñemos ao choio para remedialo ou, se non o facemos axiña, acabaremos vivindo nun deserto.