O campión


Confeso que o pasado agosto marchei de vacacións intranquilo. O motivo xa o contei: o meu amigo Paco Mariló andaba coa moral baixa dende que a doutora Valladares lle dixera que tiña que coidarse. O do azúcar non é broma. O Mariló tomouno en serio e anotou en moitos papeis, dos de pegar, un número: 100. Antes de que eu partise para o Mediterráneo pregunteille por aquela cifra que o acompañaba: no salpicadeiro do coche, pegada na carteira, no baño da oficina, nas furgonetas do seu negocio. Contestoume que a doutora lle comentou que había que baixar desa cifra. «¡Cen!», afirmaba o Mariló a última noite que me trouxo a casa. Apretaba os puños á vez que profería un monólogo que eu non entendín moi ben: «Nada de chocolate, bollería, pan, amendoados, licores». E volvía repetir o mesmo, como unha consigna. Funme moi preocupado. Xa é sabido que deixara o branco, o seu viño predilecto, e só tomaba tinto porque pensaba que ten menos glucosa. Chameino a mediados de agosto e prometín non volver: o Mariló non era o mesmo. Ata polo teléfono notei a melancolía. Pasei un mes sen saber del. Ata o outro día. Qué feliz estaba. Era o Paco de sempre. Contoume por enésima vez as historias do Lelé de Feces e ata me descubriu un escaiolista que alimentaba cada día a trescentas pitas coa súa propia man. Non paraba de rir e contar. E, tamén, volveu ao viño branco. Eu ía marchar. Non me deixou. Díxome: «Neno, teño que ensinarche algo». Na porta da miña casa sacou un sobre, secretamente. «Mira, mira», dixo o Mariló entusiasmado. Cun rotulador vermello, a carón da palabra glucosa, aparecía unha cifra: 108. Antes de darme as boas noites, botou a rir, deu un golpe no peito e gritou: «¡Son un campión!».

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
22 votos
Comentarios

O campión