Resúltame completamente imposible. Non podo ver nin unha pequena luz que me ilumine. Non podo. Son totalmente incapaz de comprender que razóns poden levar a alguén a matar a outros iguais. Porque as persoas somos iguais entre nós, sen distinguir razas, nacións, relixións, ideas e pensamentos.
Peor ca matar é estudar a mellor estratexia para danar o máis fondamente posible.
Dá igual que sexas muller, home, moza ou vello, vivir en Londres ou en Honolulú. A morte está sobrevoándonos a todos e onde se pouse a temida sombra... zas! Aí tronza o posible futuro, pois xa non existirá xamais.
Quen atenta? Rapaces novos, homes dereitos. Con perspectiva, con familia... tanto ten. Nada importa. Só ven un obxectivo: matar. Matar para castigar. Pero... a quen? Aos dirixentes? Daquela, por que matan civís, sexan quen sexan? Pode acontecer nun mercado, nunha praza pública, nun concerto, nun centro comercial, no medio dunha ponte... é o mesmo. Non lles importa. Ou si. Canta máis multitude, mellor.
A morte non é iso. A morte é a Santa Compaña, a Estadea ou a Rolda. Aquí ata falamos dela con cariño. Agasállannos lendas que rozan o limbo entre o real e o fantástico. A máis de un quédanos a dúbida de se chegamos a vela realmente. Pero é que a Rolda avisa, visita antes, dá sinais da proximidade... ata nos deixa ver as almas dos nosos defuntiños.
A morte sempre debera ter este sentido. Porque as atrocidades coas que nos atemorizan son todo o contrario, un sen sentido. Como puidemos chegar ata aquí?