A precariedade empobrécenos a todos

Manuel Lago
Manuel Lago TRIBUNA

OPINIÓN

31 oct 2016 . Actualizado a las 05:00 h.

Ir do particular ao xeral é un principio básico nos métodos de investigación: empézase coñecendo a realidade concreta para elevala despois á categoría do colectivo. Para coñecer a realidade social dun país hai que saber o que lle pasa á súa xente, isto é, descubrir cales son os problemas e desafíos que afrontamos como sociedade a partir da peripecia vital dunha persoa. Por exemplo, a de Olalla C. F., a traballadora que apareceu neste xornal para explicar as condicións de traballo pouco decentes dunha boa parte das persoas asalariadas de Galicia.

Olalla traballa no sector do telemárketing e percibe un salario neto de 742,30 euros ao mes. É un salario decente? Abóndalle para vivir de xeito digno? A resposta, evidentemente, é que non. Velaí un problema persoal e social porque, con eses ingresos, Olalla nin pode plantexarse aos seus 27 anos un proxecto vital autónomo e, moito menos, ter familia. Daquela, é doado entender que parte dos gravísimos problemas demográficos que sufrimos están ligados á precariedade laboral.

Olalla leva oito anos traballando no sector, pero aínda que o seu contrato é indefinido -e non precario como o que ten a maioría das persoas que traballan no sector- e que ten formación universitaria, sabe que non vai ter unha carreira profesional que lle permita progresar de forma significativa nas súas condicións de traballo.