A lexislatura foi un inferno para Suárez desde o comezo. O embaixador da Unión Soviética presionábao para que España non ingresase na OTAN, e a diplomacia norteamericana para que o fixese de contado. Curiosamente, os dous advertírono de que en caso de non ser atendidos favorecerían o movemento independentista das illas.
O terrorismo de ETA e de organizacións de extrema esquerda e extrema dereita estaba especialmente activo aqueles anos, e só en 1979 causou 123 vítimas, a metade no País Vasco. Sen embargo, os peores ataques contra Suárez viñan da UCD, onde Óscar Alzaga, Ricardo de la Cierva e outros criticaban publicamente as súas decisións, e o portavoz parlamentario, Miguel Herrero de Miñón, dirixía a operación de acoso e derribo. Nese ambiente, o vicepresidente Abril Martorell tentou desbancar a Suárez.
Contouno o xornalista Emilio Contreras. Abril Martorell chamou a Alberto Recarte, asesor de Suárez, e díxolle: «Adolfo ha hecho más que nadie por este país, pero ya es un arroyo seco por el que no corre nada, y no hay más remedio que sustituirle [?] y la única persona que puede sustituirlo soy yo».
Recarte informou a Suárez, que o escoitou en silencio, subiu á vivenda e durante dous días non foi ao despacho.