Estes días toda a prensa falou do vergoñoso comportamento dos seareiros holandeses cunhas indixentes romanesas, e as redes sociais secundaron a condena unánime.
Pedro Sánchez debe de estar a dar grazas a Deus ou ao destino, segundo sexan as súas crenzas, por coincidir o seu acto vergoñoso co dos holandeses, que acaparou o interese e fixo que case ninguén comentase o sucedido. Sánchez presentouse en Bruxelas acusando ao líder de Podemos de impedir a formación dun Goberno de progreso e en consecuencia de que el, Pedro Sánchez, non fose xa presidente, e que iso sucedera porque Iglesias pensaba máis nos seus intereses persoais que nos de España.
Acto seguido pediu ao primeiro ministro Tsipras que intercedese para que Igrexas facilite unha nova investidura. E Tsipras negouse á petición.
O seu desexo de ser presidente fixo perder ao señor Sánchez por completo o sentido da realidade e tamén da dignidade. Pedir unha recomendación a un amigo para conseguir algo dun terceiro é en España moi frecuente, pero a ninguén con dous dedos de fronte se lle ocorre pedir a quen non é o seu amigo, e por demais atacar ao destinatario final da petición, que neste caso é Pablo Iglesias.
Ese comportamento é indigno dun líder político, e o peor é que está a prexudicar ao seu partido. En Estados Unidos, o Partido Republicano xa se decatou do perigo de ter como presidenciable a Trump. Aquí o PSOE parece que non se decatou aínda do perigo.