Xaneiro custa


Chegou xa a temida costa de xaneiro. Comezamos o 2016 de maneira intensa. Non damos feito a tanta novidade. Cataluña polo seu lado. De verdade que non sei moi ben que é o que queren. Hai partidos e candidatos que me teñen desconcertada, polo que dixeron e agora din, con comentarios que parecen imposibles de pronunciar pola mesma persoa. Todo o que está a acontecer e como se suceden os feitos, é para min unha sorpresa. E todo isto, por suposto, co país en crise. Din os entendidos que hai un problema moi grande, porque o PP está en crise, o PSOE está en crise. E os novos partidos, en crise tamén, tanto os que agardaban máis votos e quedaron a medio camiño, como os que xa daban por perdidos e rexurdiron.

Non esquezan, por favor, o horizonte, porque hai días que non escoito falar «do noso». Ou sexa, do paro, o que nos preocupa realmente no país. Porque seguimos vivindo unha situación económica delicada. Por se fose pouco o que pasa na semana, empeza o xuízo polo caso Nóos. Xamais vin un banco de acusados con tanta xente. Semellaba un equipo de fútbol ao completo, con titulares e suplentes. E o máis importante de todo, señores, é que o tan usado «Facenda somos todos», resulta que non é tan certo, pois tan só se trata dun slogan, dun lema. Que? Permítanme que quede fría neste xaneiro tan estraño e complicado. Como me custa asumir certos días... Fanme sentir medo.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
12 votos

Xaneiro custa