Ás veces teño «arrancadas» das que me arrepinto. Aínda que teña razón, a incomodidade da situación faime tremer as pernas.
E non quero que se xeneralice que a xuventude de hoxe sexa nin mellor nin peor ca outra, pero é certo que como sociedade, todos perdemos moito sentido de comunidade.
Crucei cun grupo de adolescentes: dúas rapazas e un rapaz.
Ían discutindo pola rúa, en plan broma, despois de vir mercar algunhas cousas na papelería. Tirábanse os papeis entre eles, e arrebolaron tamén o recheo dun estoxo.
Esa esponxa caeu ao chan. Deixárona alí, aos meus pés, lixando a beirarrúa. Aviseinos, cun: «Non iredes deixar iso aí, non?».
Unha das rapazas miroume coma se o lixo fose precisamente eu, e os tres deron volta, entre gargalladas descaradas para entrar na tenda xusto á miña beira. Deume tanta coraxe, e non polo incivismo de encher as rúas con refugallos, senón polo descaro co que fixeron caso omiso á miña advertencia, que me agachei a recoller a devandita esponxa.
Miña nai mirábame, temerosa de que non a fose levar á papeleira, tal como aconteceu.
Seguín lixeira os seus pasos, coa sorte de que falaban co dependente preguntando por algo para mercar. A mesma rapaza que me mirara con superioridade, deu a volta ao verme achegar. Os outros dous, ao estaren de costas, non puideron fuxir. Así que achegueime a eles e, amosándolles o lixo que deixaran na rúa, díxenlles:
-Caéusevos isto.
Responderon o «grazas» máis irónico que escoitei nunca.
Sorrín, pois hai arrancadas que funcionan.