Ao presidente Valéry Giscard d'Estaing costou convencelo para que viñese á misa do Espírito Santo, nos Xerónimos, malia ter excelente relación co príncipe Juan Carlos, quen afagara a súa vaidade chamándolle «Monseigneur» -título que os franceses daban aos membros da familia real-, e o invitara a varias cacerías; pero temía danar o seu prestixio e o de Francia, ao apoiar un rei posto por Franco.
Agoniaba o Caudillo cando don Juan Carlos enviou a París a Manuel Prado y Colón de Carvajal, a falarlle a Giscard do seu proxecto anovador e pregarlle a asistencia ao acto litúrxico, no que pediría axuda divina para facelo posible. Prado venceu a resistencia do presidente francés ao citar as personalidades que comprometeran a asistencia, entre elas, Rockefeller, vicepresidente do Estados Unidos; Walter Scheel, presidente de Alemania Federal; e o príncipe Alberto de Edimburgo, esposo da raíña de Inglaterra. Giscard aceptou, pero esixiu unha deferencia especial; e Manuel Prado, pensando en que o protocolo non podería alterarse, ofreceulle un almorzo privado co rei, antes da misa. A Giscard pareceulle ben, e a foto daquel petit déjeuner é unha das imaxes máis grotescas da Transición Española.