Cando era pequena, tiña unha Biblia ilustrada para niños cuns debuxos que non requirían texto. Dous deles engancheinos na retina e son incapaz de pensar nesas dúas historias sen pórlles unha especie de motion movie que consiste en variacións daqueles debuxos. O asasinato dun Abel, louro e branquiño, ás mans de Caín, negro e feísimo, atacando polas costas. E Salomé sostendo polos pelos a cabeza de Xoán Bautista, pingando sangue nunha noxenta poza vermella; Salomé belísima, coas tetas grandes e axitanada, a viva imaxe do pecado que parecía debuxada pola Marvel máis ca polo Vaticano. Aqueles asasinatos a sangue frío son a base da miña aprendizaxe relixiosa, pero en realidade o que me fascinaba de todo aquilo non eran os relatos, senón os nomes exóticos que aloumiñaban o meu oído de futura filóloga mesturando a Biblia coas Mil e unha noites: Asiria, Galilea, Babilonia, Sefarad, Damasco. Pois debe de ser porque xa teño moi vistas esas imaxes de loucos integristas degolando inocentes desde a infancia polo que non me inmutei gran cousa ao saber do yihadista británico que ten por costume decapitar occidentais e amosalos na onda da miña Biblia ilustrada. Ou ao mellor é que a miña capacidade para a conmoción xa estaba esgotada despois de seguir as noticias que xa non saen na prensa: as ducias de nenas secuestradas e violadas en Nixeria, a morea de kurdos escravizados, torturados e esganados a sangue frío no norte de Iraq, os centos de palestinos exterminados neses lugares das Mil e unha noites e da Biblia, ilustrada, agora seino, coas fotos de Europa Press.