Arca de Noé

Miguel-Anxo Murado
Miguel-Anxo Murado LIBRO DE HORAS

OPINIÓN

16 ago 2014 . Actualizado a las 07:00 h.

De volta dunha viaxe ao Perú, o meu cuñado tróuxonos a Pilar e a min unha figuriña de barro cocido que representa a Arca de Noé. Está aí Noé con aspecto de neno quechua, rodeado de animaliños con cara simpática, tan contentos que máis ben parece que están en Betanzos tomando parte na Festa dos Caneiros. Acordeime dun cálculo que faciamos en Física de Segundo con don Javier Cortón. «Se, como di o Xénese, o Diluvio cubriu todos os montes da terra, isto dános uns 2.500 millóns de quilómetros cúbicos de auga; e como o Diluvio durou corenta días, isto dá unha taxa de chuvia caída de máis de cinco metros por hora. Señores, moi mariñeira tiña que ser ese Arca para non se ir a pique...!».

Pero a figuriña fíxome pensar tamén no drama dos yazidíes en Iraq. Como se sabe, os yihadistas iluminados do recén creado Estado Islámico perseguenos para exterminalos porque os consideran «adoradores de Satán», e fuxindo dos seus perseguidores miles de yazidíes correron a refuxiarse na montaña sagrada de Sinjar. É un lugar terrible, unha rocha pelada onde non hai vexetación nin auga, e onde resultou fácil para os yihadistas rodealos. Pero os yazidíes cren que foi en Sinjar onde pousou a Arca de Noé. Seguramente pensaban que o milagre podía repetirse, e levalos Deus de alí antes de que os arrastrase o fanatismo que corre por Siria e Iraq e que é, de feito, unha forma de Diluvio.