Pregunteime algunha vez, cando a decepción rabuñaba o adentro, para qué serven as ilusións. Iluminan unha parte da vida. Despois, apáganse. Os soños, como o sol, enfían a noite anestesiados e invisibles. Preguntábame, disimulando a tristeza, e tardei en chegar a unha conclusión. Cando tiña unha resposta, escribina no vento: para que ninguén puidera borrala. No vento, non na «nube» da que falan os internautas, atrapados na rede. As ilusións serven para iso, precisamente: dan luz. Por tramos. Non esperes que iluminen todo o camiño. Só un anaco. Cando estás no túnel non obran o feitizo de que poidas ver o final. Serven para cada paso. As ilusións axudan a deambular: transitar a vida con menor número de cicatrices. Por tal motivo, cando apreta a melancolía, inventa unha ilusión para sobrevivir. Unha ilusión de andar por casa, utilitaria. É probable que non se cumpra o soño. Pero haberá outro, e ese tamén dará luz a esa porción de camiño. Se renunciamos ás ilusións renunciamos á vida, e non debemos. Porque hai futuro. Sempre. E os túneles acaban, ou iso afirman os galenos que prescriben pílulas de cores para curar a desesperanza. Pero en realidade, a desesperanza só se cura con ilusións. Ilusiónate, non permitas que os días lánguidos apreten pisen rasguen a túa pel. Non deixes que a aflicción conquiste e rabuñe. Que non o consiga. Podes. Es capaz. Hai un lugar onde as alegrías levantan fortalezas. Ese lugar pintámolo con tinta imborrable, lapis de ánimo, na contraportada dos xoves. Aquí cantamos cancións que escoitamos, cómplices, mirando algún lugar máis alá de nós mesmos. As ilusións serven para saír de nós. Viaxan(nos) e trasladan(nos). Soñar é estar noutra parte. Ilusiónate.