O odio


O odio seméntase, como o trigo. Cabalga agrio no lombo dun cabalo griscinza, queimado. Penso no odio despois de escrutar os resultados electorais, tan significativos: máis de metade de Europa non vota. A outra metade votou. En Francia, Austria, Dinamarca, etc, a extrema dereita obtén números altos. Os seus programas son metáforas do rancor polos outros: razas, cor, relixión. Unanimemente, ou case, a sociedade española pronunciouse en contra deste ascenso. Debíamos mirar máis a nosa propia historia para comprender que todas as grandes traxedias, todas, foron causadas polos «propagadores» do odio. Non quedan distantes as afrentas e ignominias máis crueis da humanidade . Calquera que coñeza a intrahistoria de Europa, ratificará o meu criterio. O odio aniquila, devasta, elimina. O odio reside en toda intolerancia á liberdade, á voz dos outros e á condescendencia. Repousa na inxuria, no insulto, nunca na razón ou no argumento. A esquerda posúe, tamén, o seu propio territorio de inquina. Nel aliméntase a crenza de que os católicos somos perversos; os curas, pedófilos; os policías, «matones al servicio de los ricos» (Pablo Iglesias); Os gobernantes, «casta mafiosa», «mangantes» (Pablo Iglesias). Por non falar dos «cans», «perros» ou doberman dunha célebre campaña electoral. O odio seméntase: os froitos son veleno. Sei do que falo. Contemplo odios domésticos, ruíns e miserables, no meu pequeno/gran país. Homes e mulleres que descoñecen a sentenza de Víctor Hugo: canto máis pequeno é o corazón, máis odio acumula. Nas eleccións leo renglóns lúgubres, renegridos, opacos. Prefiro a luz do trigo.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
40 votos

O odio