A última declaración do expresidente de Caja Madrid ante o xuíz da Audiencia Nacional deixa claro que os bancos son entidades co fin fundamental de enriquecerse co diñeiro que os clientes lles confían. Non axudan ao benestar social nin os que os presiden, dirixen ou traballan neles son amigos nosos, malia a política de amiguismo que publicitan. A finalidade primordial é o propio beneficio. Os beneficios que os clientes poidan obter son efectos colaterais azarosos que, de producirse, utilízanse como publicidade para atraer novos clientes. Daquí dedúcese a necesidade de ler atentamente os contratos que nos presentan, que teñen a finalidade de protexer á entidade de posibles reclamacións e eximilos de responsabilidade. Segundo dixo o señor Blesa, «cada un é responsable do que le». E, polo tanto, os preferentistas, se firmaron, son os responsables. Quizá por todo isto, a Comisión Nacional do Mercado de Valores vai implantar en España algo que xa funciona en varios países europeos: enviar ás sucursais bancarias inspectores de incógnito, que, facéndose pasar por clientes, comproben si estes son debidamente informados e asesorados nas súas transaccións. Coas preferentes pasáronse de rosca e estoupoulles nas mans, ogallá que os inspectores de incógnito consigan evitar casos semellantes dos que só se enteran as vítimas.