Curar a homosexualidade


Non parece moi axeitado o modo que escolleu o recente monseñor Sebastián para chegar á Gloria, esa aspiración tan propia dos cardenais. Porque eu non sei se a Deus o ofenderá que un seu mensaxeiro diga que a homosexualidade é unha enfermidade, curábel coma a hipertensión, meténdose no sarillo de dous sectores de poboación, os homosexuais e os hipertensos, que, a priori, non estaban chamados ás leas da procura da Gloria dos cardenais. E, polo que parece, a Igrexa non debe de estar en condicións de andar perdendo adeptos, sexan gais ou hipertensos, mesmo ambas cousas a un tempo. As dúas condicións son perfectamente compatíbeis con ser católico, algo que sempre me sorprendeu tanto dos gais coma dos hipertensos: ¿como poden manterse fieis ao dogma despois de andaren sempre na boca (para mal) dos xerifaltes eclesiásticos? Supoño que a fe serve para ignorar os provocadores, e que a mensaxe de Cristo, ben entendida, contribúe a relativizar o que din os fariseus do templo. Pero nin a sociedade é a Igrexa nin todos temos por que ter fe ou confianza na mensaxe de Cristo como para obviar o que din, especialmente cando ofenden. Alleos á realidade e sociedade, os homes de Deus na terra adoitan falar do que non saben, ou máis ben, xulgar ao que temen (a tentación). Tales son as consecuencias entolecedoras do celibato. E tamén as consecuencias de seguir crendo na capacidade para influír na organización política e cidadá que, por sorte, se perdeu en tempos preconstitucionais.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
31 votos
Tags

Curar a homosexualidade