Annus horribilis. Vaite por onde viñeches. Discuten os expertos se, para medir os tempos que nos aflixen, haberá que consultar os historiadores e os economistas ou se non será mellor botar man dos teólogos e da astroloxía. Xa non sabemos a quen atender. Os primeiros son bos para os diagnósticos, case sempre a touro pasado. Pouco consolo nos dan. Ben podían telo avisado antes. Xa non digamos os políticos, expertos en convencernos de que a culpa é dos outros: a oposición contra os que están no poder, os que gobernan culpando á oposición dos males que herdamos. O noso presidente teima na súa. Seguro que no 2014 as cousas melloran, xa se ve no horizonte: luciñas de esperanza. ¿Que vai dicir? Obriga do seu oficio é manternos animados para non caer na depresión, ese bicho que nos come. A cidadanía, mentres tanto, fatigada de uns e de outros, empeza a pensar na ira dos deuses. A descarga eléctrica que fendeu o santuario da Nosa Señora da Barca, que agora sabemos que tiña os pararraios inactivos, non veu máis que a confirmar a sensación de cataclismo. ¡Vaite por onde viñeches! Se botamos man da teoloxía, velaquí o que a Biblia nos ensina: sete vacas fracas. Contando dende o 2008, data na que escomenzou oficialmente a crise, non tocaremos fondo ata o 2015. Quedan aínda 24 meses. ¿Cantos chegarán alá? E logo, no caso de que a profecía se cumpla, coma nos días de Xosé, haberá que pensar que a recuperación necesitará o seu tempo, non ha volver a fartura da noite para a mañá, e seguramente nunca as cousas volverán ser coma noutrora foron. O peor é a depresión, xa digo, este desánimo que nos abaixa e nos vence. A depresión e o medo ¿Non eras ti o que andaba a predicar o optimismo?, dinme os amigos. Non é doado manter ergueita esta bandeira, abofé, por máis que os técnicos nos consolen coa macroeconomía: as grandes cifras que intentan explicalo todo. A realidade mídese polas pequenas cousas e as pequenas cousas, a realidade próxima, son situacións moi concretas, a angustia persoal de cada quen, que nos afoga. Na aldea onde vivo, non hai veciño que non teña irmáns, fillos ou parentes sentados na mesa de Nadal con problemas: a solidariedade das familias, instaladas na resistencia. Coma nos vellos tempo. E enriba pasamos a Noiteboa sen luz. Queda a astroloxía. O ano do cometa, que dicía don Álvaro Cunqueiro, sentado en figura de bronce diante da catedral de Mondoñedo, contemplando a batalla dos catro reis. Os señores de antano subían aos zigurats ou mandaban os seus astrólogos, expertos na escritura dos ceos, que saisen á porta das casas a ler nas letras das estrelas. O malo é que mesmo coa noite de trebón e coriscada, a choiva a bater nas fiestras e o vento desatado polas veigas, arrincando árbores e levantando tellas, nin as estrelas se ven. Onte foi o día dos Santos Inocentes. Annus horribilis. ¡Vaite por onde viñeches!