Intentei días atrás abrir unha conta en Twitter. Fíxeno por un impulso emocional escasamente xustificable. Escribín unha mensaxe. Só unha. E teño unha soa seguidora, a miña filla maior. Rapidamente desistín no intento de escribir máis, de elaborar listas, de agregar membros ou de agregarme a ningures. É o tempo real. Pero eu non vivo en tempo real: son un pretérito imperfecto, un futuro condicional, algo así. ¿Que pasou que só existimos en presente? ¿Que pasou que somos menos intuición e máis escravos dos datos? ¿Que sucede que manda o verbo seguir? Perseguir é o seu derivado. Non é o meu este tempo, confeso. Son unha marxe no recanto dos días. Non pertenzo á actualidade, senón a iso que nunca está de moda. Quizá deba reformarme. Admitir que os tempos están cambiando (Bob Dylan), recoñecer que son un dinosauro e que cando o mundo esperta, maldito, eu continúo aí: como o astuto adagio de Monterroso. «Sigo a» parece ser a consigna. Estamos domesticados polas modas. Domesticados polas noticias inmediatas. Parece que nada se pode postergar. Antes vivíamos dando alento ao tempo, estirándoo; agora limitamos o noso mundo presos das novas tecnoloxías da inmediatez. Date tempo, lector desta columna escrita para os cómplices do corazón. Tempo para admirar os días que crecen, decrecen, cantan. Para calmar a dor, a ira, os despropósitos. Date tempo para non seguir a ninguén: só a ti mesmo. Tempo para soñar sen caracteres por medio, contemplando as nubes. Tempo para non facer nada. Calar, silencio. Olvida o verbo claudicar. Non te rindas. Non te actualices. A actualidade é o último absolutismo. Tirano.