XOSÉ CARLOS CANEIRO | O |
25 jun 2007 . Actualizado a las 07:00 h.AGORA, nos meses de verán, quedo algunha tarde colgado no rabo das nubes: como unha canción de despedida. Hai nubes que me saben a caramelo e nubes que son coelliños, elefantes, golfiños sen mar. Hai nubes que me definen: un escapado que escribe columnas para que ti as leas, entre cruasán e lúa, entre lágrimas e olvido. La meta es el olvido, dixo Borges, yo he llegado antes. Un pasa a vida olvidando todo o que pode olvidar. No verán olvidamos que houbo un inverno e, por fortuna, tantas primaveras. Leo un verso dun poeta que me golpea cando camiño por Barrio Melancolía: «Qué importa que tu amor haya sido mentira, a mí me ha parecido verdad». El pertence ao clube dos poetas que perden, e choran. Perder é un destino. Pero hai algún modo de ganar. Ganamos todo o que perdemos (e ás veces, aínda que non o creas, perden sempre os que parecen ganar). Sei que é difícil comprender estas cousas que escribo este martes. Somos tamén o que perdemos, quero dicir. E quero dicir que estou canso de misións humanitarias: seis mortos no Líbano. Prefiro correr a ningunha parte. Escapar é o destino. Olvidar, dicía Borges. Olvidar para que nos olviden. Ir a ese lugar onde non quede máis sol que este que miramos de noite, entre copas e gatos. Solitarios. Correndo a ningunha parte, reitero. Vivindo a vida. Vivir, non coñezo un verbo máis fermoso. Déitome nas súas letras esta mañá. Medio triste e medio feliz, como corresponde cos ilusos. Medio desnudo. Medio metido entre nubes. Nos meses de verán, sabes, cando o pasado ten olor a roto. Cando a contraportada de La Voz recita futuro: para abrazar aos que, coma min, non cren nas misións de paz que son misións en guerra. Para abrazarte escribo. Eu. Este infeliz que no verán, como unha canción, queda colgado no rabo das nubes.