LIN en La Voz o caso dese alcalde, o de Meis, que ten empadroadas a doce persoas na súa casa. Como estamos en campaña electoral, e para non parecer tendencioso (non o son, francamente), referireime ó seu partido tan só por medio de iniciais: P.P. Así ninguén saberá de quen falamos. Digo que lin o desta especie de solución habitacional, esta variante politizada do turismo rural, e o meu primeiro impulso foi o de ir votar por este home. Si, a oposición está indignada, pero eu digo que o votaría mesmo para presidente, porque este home resólvenos o problema da vivenda de vez. A doce persoas por piso, a burbulla inmobiliaria rebentaba seguro en nada. E parecíannos pequenos aqueles pisos de trinta metros cadrados da ministra esa que nunca me lembro do nome nin de se segue sendo ministra porque nunca máis volveu abrir a boca.... Pois aí temos en Meis un alcalde que nun piso de trinta metros, se lle deixan, mete a todo o P.P. e aínda lle sobra espazo para facer unha piscina. ¿Por que se incomoda a oposición, logo? Incomódase porque din que desas doce persoas tan só dúas (o alcalde e a súa muller) residen realmente na vivenda, e que os outros tan só están rexistrados alí a efectos de poder votar. Pero o alcalde di que os aloxou porque lle daba carraxe velos ir e vir desde Pontevedra todos os días. A cousa podería, xa que logo, interpretarse como unha medida de integración de inmigrantes (neste caso, os inmigrantes de Pontevedra en Meis). Despois de todo, ¿non era de Meis precisamente aquel san Ero de Armenteira do que fala a Cantiga 103 de Alfonso X, o santo que converteu o seu palacio nun mosteiro para acoller monxes? Este rexedor de agora non fai senón seguir esta antiga tradición local. San Ero pedíalles ós seus empadroados o voto de castidade, e este alcalde, máis acorde con estes tempos, pídelles tamén o voto, pero doutro tipo. E eu o único que digo é que polo menos estes votantes están vivos. Imos mellorando en cuestión de limpeza electoral.