CHEGOU un marciano chamado Q3-T02. Desde o principio todos o viron coma un emigrante máis, se cadra máis triste. As cousas tiñan que estar francamente mal en Marte para ter que emigrar a Galicia, pensaron. Mandáranlle apuntarse no paro ao chegar. Déronlle a chave do piso da marciana que o precedeu, agora de baixa maternal, e dixéronlle: «O paro, fundamental para integrarte», sen máis. Foi a veciña do lado quen lle dixo cómo chegar, cousa que el entendeu como proba de amor, e así, namorado, o marciano entrou no Inem. Todos collían número duns aparatiños que lle lembraron os bicos da nai, así que colleu uns cantos de cada á velocidade do raio, xerando un vento frouxo e as miradas atónitas dos parados, que, malia todo, seguiron lendo o xornal. Agardou mentres no tempo humano pasaban horas e no marciano corrían eras. Saíronlle escamas, que en Marte é signo de impaciencia, e por fin cantaron un número dos seus. Sentou. «¿Traballou vostede anteriormente?». «Non». «Pois que saiba que non ten dereito a nada. A non ser que teña fillos. ¿Tenos?». «Non». «Entón, cero patatero». «¿E agora?». «Agora apúntese como demandante de emprego. Teña o papel». Cun sentido do ridículo inferior ao dos humanos, rogoulle axuda á rapaza. A ela acabábanlle de conceder os días por asuntos propios para ir ao Brasil e sentiuse xenerosa. «¿Como se chama?». «É que... son marciano», dixo avergoñado. Sen miralo, ela escribiu «Mariano Expósito». Ao chegar, invadido dunha tristeza inexplicable, chamou á veciña, pero ela non lle abriu por medo. Notoullo telepaticamente e desexou emborracharse ou matarse. Atordado, comezou o informe. «O paro desintegra. Recomendo non pedilo no comezo de Misión». Grazas ao Inem, Q3-T02 pasara a ser Mariano por sempre. Nunca saíra de Marte. Tiña morriña. A Mariano caeulle un lagrimón.