ALÁ VAI a resaca. ¿Quen se lembra dela? Non pasou unha semana. O equipo xa está de regreso. As súas principais figuras, estrelas escintilantes do deporte mediático (e da millonada económica), marcharon de vacacións. Lembro ao meu pai, cando os Mundiais de Chile, pegado ao transistor, sufrindo, e nós, uns rapaciños, ollando para el, abraiados... ¿Morrería o tío Antonio? O tío Antonio vivía en Caracas. Falábase moito del na casa, historias que nos impresionaban, e a conmoción do meu pai e dos seus amigos a carón do transistor abofé que nos resultaba preocupante. Pero non era o tío Antonio. Era que a selección española (a da furia e a da raza, nos anos 50, a do famoso gol de Zarra) non dera pasado dos octavos de final, coma sempre. Anos despois, xa ben adulto, vivín a traxedia do penalti que non logrou meter Djukic contra o Valencia, naquel partido de Riazor, e que deixou sen a Liga ao Deportivo. Tiven ocasión de presenciar ese encontro pola televisión no Centro Galego de Londres, e o espectáculo dos nenos e dos vellos chorando nas escaleiras, a desesperación daqueles homes feitos, que disque tocaran a gloria cos dedos e a gloria nun instante desaparecía, o abatemento xeral, a sensación colectiva de fatalidade, humillación e derrota asegúrolle ao lector que non a esquecerei nunca. Algunha prensa de Madrid anda agora coa leria do patriotismo. Efectivamente, seguindo a tradición, a selección española de fútbol non pasou do medio tempo do Campionato. Algunha prensa estranxeira mesmo o considera coma unha marca de identidade: España, coma sempre. Pero os comentaristas dos que falo observan que unha cousa si cambiou (din eles): esa fogarada de entusiasmo, esa vaga de alento patriótico, esa mocidade coas cores nacionais nas rúas de Madrid e enchendo as bancadas dos estadios, resposta inequívoca, segundo as súas argumentacións, da España real contra a desfeita, ruptura e desintegración da España que propoñen os políticos (moi especialmente o señor Zapatero). E éncheselles a boca cos discursos. Mágoa de papel e talento. Estache boa, se o patriotismo español ou, simplemente, a consciencia de pertencer a unha historia compartida, depende de que entre ou non o balón de Raúl, ou o penalti de Djukic aquela tarde en Riazor. Mal asunto. No 76, a Arxentina gañaba a Campionato nos estadios do seu país, ateigados de seareiros e turistas, mentres a ditadura feroz de Videla guindaba dende os avións a media mocidade e levantaba polas noites das súas casas os disidentes para facelos desaparecer. Diante dos ollos do mundo, que estaba pendente de Maradona.