A CAPELA de Rothko é unha referencia clave na arte contemporánea e verdadeiro santuario espiritual para os admiradores do expresionismo abstracto de Mark Rothko (1903- 1970), sexan ou non crentes. Eu sempre dicía igual que os meus amigos, o pintor Loureiro e o editor Carlos Mena: «Non me gustaría morrer sen tela visto». Invitáronme a dar unha conferencia na Universidade de Houston e aceptei por cumprir ese desexo. Asegúrolles que é unha experiencia que non esquecerei. Diante da fachada principal hai un estanque do que xurde o Broken Obelisk, unha fermosa escultura de Barnet Newman, en memoria de Martín Lutero King. Para que un se vaia preparando ao que lle agarda no interior. Tras unha porta negra, atopas un pequeno mostrador para postais e donativos. E dalí pasas á Capela: unha construción de planta octogonal, deseñada por Philip Johnson, con luz cenital, que conten 14 enormes murais de Rothko: tres trípticos e cinco soltos. No espazo central hai sinxelos bancos de madeira, dispostos en círculo, nos que a xente séntase en silencio a contemplar ou meditar. As pinturas pertencen á derradeira etapa do artista, cando os seus cadros parecen paisaxes nos que se ve unha terra ou un mar baleiros, e riba deles un ceo negro. Catro anos despois, suicidouse. Un dos murais da Capela recorda tamén unha paisaxe: unha superficie escura con reflexos vermellos e sobre dela unha inmensidade negra. Podería ser a entrada no Alén. Os outros son masas de color moi escuro, morado, marrón ou negro intenso. Masas de cor vibrante, con veladuras, nas que un ten a sensación de que podería penetrar . Algúns críticos de arte din que Rothko pon ao espectador fronte o infinito; outros que fronte á nada. Todos aducen razóns convincentes para as súas interpretacións. Rothko dicía: «A xente que chora ante os meus cadros está tendo a mesma experiencia relixiosa que eu tiven cando os pintaba». Eu so lles podo dicir que saín da Capela abraiada, e que me alegro de tela visto.