AS ALAMBRADAS son disparos. Mudos e terribles. Cada día queren saír de África centos de homes desesperados. Cada día este próspero occidente detén, hospitaliza, reporta aos desesperados. No trato da desesperación constatamos varias caras: está o desesperado iraquí que aparece tiroteado en prime time televisivo e o occidental víctima de atentados, que non ten rostro nin sangue. Está o desesperado que salta alambradas, ou cadáver no mar con ventre inchado, ou cuberto de moscas, fame, lágrimas, e o occidental tapado con manta do 061 en accidente de tráfico a cento noventa por hora (España de dúas velocidades: a de Alonso, o paradigma mediático, e a dos muchachos do meu barrio mortos na estrada do sábado noite). Para morrer hai clases. Hai homes que morren nas alambradas de occidente, que son as mesmas alambradas das guerras mundiais, ou da opulencia, esas que Víctor Jara quería desalambrar: que la tierra es nuestra, es tuya, y de aquel. Escoito a súa voz mentres escribo esta columna. Escóitoa con rabia, con tanta pena. Agárrome ao vaso da melancolía para estar contigo. Para abrazarte entre palabras, eu, que só abrazo pecados. E grito para que ti grites comigo. A desalambrar, corazón. A desalambrar.