Venden libros. Pero antes, como equilibristas, pasean polos fíos da súa maxia: amándoos, perdidamente. Levan vintecinco anos editando textos en galego e en 2005, como unha metáfora, celebran na Illa de San Simón a súa festa. Eu creo que é a Illa do Nunca Máis. Alí estarán as almas de todos os que non están. De Xela, Luísa, Manuel, Uxío. Cantarán un alalá en contra dos malos tempos. Outra vez, resistentes. Libres. E as pombas, que non son os corvos de Poe, voarán como linguas as linguas dos convocados. Xerais vende libros. Pero en cada libro eu sei que vai un corazón. Grande. De amor a este territorio pequeno e simple que en campaña electoral, como unha promesa, amosa a súa debilidade e tamén o seu candor. Esta é unha terra de xente en minoría que non quere ser minoría: nin literatura de mínimos, nin lingua de mínimos, nin futuro de mínimos. Unha terra que grita ambición, horizonte, cenmil primaveras. Galiza que reclama unha administración que estea ao nivel da súa literatura. Un país onde Xerais ten escrita unha páxina fermosa, limpa, fraterna, culta. Xerais é paradigma de empresa, pero tamén paradigma de nación: ese substantivo prohibido. Feliz cumpreanos. Un paso adiante (e ningún paso atrás), Galiza!