ERA DESA clase de tipos que pechaba os bares. En Madrid. Baixo a chuvia. Na fronteira da tristeza. Resistía ata o último puñetazo. Nunca tiraba a toalla. Despois de cada derrota preparaba, concienzudamente, a seguinte derrota. Caía, levantábase, caía. A escola de pago onde estudiou prescribía que estes homes (das mulleres nada se sabía) eran os que ganaban a vida eterna. Pero a eternidade non lle servía de nada. Soubo esta certeza a noite que a coñeceu. Despois dun combate. Despois da última derrota. Ela limpou o sangue da súa cara. Nunca volverás perder -dixo ela- eu sempre estarei contigo. Foi un tipo feliz aínda que, como boxeador, era o peor dos paquetes. Feliz. Miraba o redor e choraba: unha bomba en Madrid, un país dividido, políticos de doble discurso, un plan que non se cumpre, un horizonte que nunca se ve, Zaplana, Acebes, Bono, Ibarra, os comunistas que non leron a Marx (que era un tipo solidario), os marxistas que non querían ler a Borges, Cela, Torrente. Pero el era feliz. Ata o día no que ela afirmou que o final estaba cerca. Mirouna aos ollos. Sentiu frío. Daquela desexou que chegase o derradeiro combate. Caeu, coma sempre. E xa non quixo levantarse. En Madrid, no corazón. Chovía.