ESTOU asombrada do sorriso que floreceu no rostro do cardenal Ratzinger dende que se convertiu en Benedicto XVI. O feito trouxoume á memoria un conto que oín sendo nena: Un ateo quería destruir a Igrexa católica porque estaba convencido de que todo era un engano do que había que liberar á humanidade. Despois de moito pensar decidiu que a mellor maneira de loitar contra o inimigo era dende dentro. Fíxose pois cura, para iniciar a súa labor, pero pronto se decartou que o poder dun cura era escaso para o que pretendía. Entón adicouse a facer méritos e conseguíu ser nomeado bispo. Aquelo era xa algo, pero aínda pouco para as súas pretensións, de modo que traballou sen descanso ata conseguir chegar á dignidade do capelo cardenalicio. Xa alí, con gran habilidade granxeou fama de home santo, sabio e prudente, e na súa vellez conseguiu ser elexido papa. O ateo decidiu que o momento de facer público o gran engano da Igrexa, exemplificado nel mesmo, era o de dar a bendición aos fieis que o aclamaban. Con esa intención saiu ao balcón do Vaticano dende o que se divisaba unha inmesa multitude, levantou os brazos ao ceo, e nese mesmo instante sentiu que el era un máis entre aqueles crentes, e caendo de xeonllos dixo: Dominus vobiscum . Quizá algo así lle pasa ao novo Papa. O sorriso de Benedicto XVI non se parece en nada os sorrisos do cardenal Ratzinger, sempre con cara de intelixente, pero distante, observador, frío, cun sorriso que era só un pequeno rictus cortés. O sorriso de agora é deslumbrante, cordial, alegre. Benedicto XVI parece feliz de saudar á xente e de oírse vitorear. ¿Será ese sorriso o signo externo dun milagre coma o do ateo? Será posible que o inflexible defensor da ortodoxia, o teólogo empeñado en que nada cambie en dous mil anos de historia do cristianismo, o inquisidor que sanciona todo intento de achegar a doctrina cristiana ás necesidades de hoxe, de súpeto se sinta máis perto da xente que da letra da doctrina? ¡Ogallá sexa así!