RECLAMO que antes de reformar o estatuto catalán alguén poida reformar o estatuto ético catalán. Ou sexa, que me subleva (en exceso) que Maragall afirme que hai que «deixar repousar o souflé catalán». Reclamo que os gobernos dediquen o 3% dos seus presupostos a paliar os efectos (no corazón desta España torera) da noticia que aparecía onte na primeira de La Voz: «Máis de 1,2 millóns de nenos españois viven en condicións de pobreza» (¿A Administración popular/socialista non sente vergoña?) Reclamo que non se vaia o 3% do sol que nos regala luz, amor, estes días de frío: Porque hasta el tiempo, ese pariente pobre que conoció mejores días, parece hoy partidario de la felicidad (Jaime Gil de Biedma). Reclamo que o 3% dos ilusos se presenten ás eleccións para obter menos do 3% dos votos. Reclamo, definitivamente, un 3% da verdade para seguir votando, pagando impostos, escolarizando obrigatoriamente, non beber, non falar polo móbil mentres conduzo, non estafar á Facenda. Reclamo un 3% da verdade desta España corrupta, sucia, de bochorno e pandereta. E, de non ser así, prometo que exercerei os meus dereitos onde corresponda para esixir que limpen, un 3%, o prostíbulo infecto no que se converteu a política. Amén.