O PASO pola televisión dunha obra literaria pode suponer o salto á popularidade para o autor. Tal foi o caso de Torrente Ballester a quen a emisión de Los gozos y las sombras transformou de autor minoritario nunha das figuras máis coñecidas e estimadas polos lectores. Tamén podería suceder con Gabriel Miró de quen en xaneiro comenzará a emitirse en TVE Las cerezas del cementerio , cun atractivo reparto. Miró é un dos mellores novelistas españois do século XX e un dos peor coñecidos e menos lidos, extraña situación que quizáis a serie contribuia a reparar, se a adaptación é boa, cousa non sinxela dada a complexidade do autor. Miró é un escritor dunha sensualidade e dun refinamento inusuais na literatura española, cualidades que se manifestan no tratamento que da á linguaxe e na sutileza de matices dos sentimentos que exprese. O seu erotismo e tamén a crueldade dalgunha das súas esceas son dúas caras da súa exacerbada sensibilidade, que roza as veces o morboso. A que está considerada como a súa mellor novela é Nuestro Padre San Daniel y El obispo leproso , dividida en dúas partes con diferentes títulos, pero que constitúen unha unidade indivisible. É unha obra preciosa, con personaxes inolvidables como o cura don Magín, protagonista dunha das máis conmovedoras e nostálxicas historias de amor de toda a literatura española. Anos atrás, eu púxena como lectura obrigatoria ós alumnos de quinto ano na facultade de Literatura, que literalmente bramaban cando vían aquel libro de case quinientas páginas de Alianza Editorial. E anos despois, firmando un día nunha feira do libro, un lector, xa de certa edade, díxome: «Eu fun alumno seu e quérolle agradecer que me obrigara a ler a Gabriel Miró». Confío en que a versión televisiva desta outra novela lles permita a moitos descubrir a ese gran autor. Un consello: hai que leelo de vagar para disfrutar da riqueza da súa prosa e dos matices dos personaxes e da narración. Igual que se degusta un bo champagne: sen presas.