VIN UN home que movía o pé rítimicamente mentres Bob Dylan cantaba. Pareceume coñecido. Achegueime máis e, si, era el: Don Manuel Fraga Iribarne, coa súa camiseta na que locía un emblema pacifista. Ó verme, recoñeceu en min ao neno lugués que unha vez o viu pasar nunha procesión do Corpus. Saudoume facendo o sinal dos Black Panthers. Misteriosamente, eu fora parar ó Monte do Gozo e alí estaban, un fronte ao outro, Bob Dylan e Fraga. Outros columnistas sorpréndense pola extraña e repentina curiosidade de Don Manuel pola cultura dos sesenta que o fixo asistir ao concerto de Dylan. Eu, non. Por unha parte, desde que Dylan se convertiu ao cristianismo é, en termos da canción protesta, como se se houbese pasado ao PP. Por outra, a canción protesta, en prosa e sen música, é o xénero que máis practica o home de Vilalba desde que cambiou o governo en Madrid. Se soubese tocar a guitarra, Fraga, co seu estilo indignado de profeta veterotestamentario podería ser algo así como o Dylan da dereita galega. Coa súa voz igualmente nasal e farínxea, pódese dicir que Dylan e Fraga son os dous oradores máis difíciles de comprender nas súas respectivas linguas. Non, non me sorprendeu ver a Fraga alí. Se acaso, só porque eu pensaba que prefería mellor a Donovan. Estaban xa nos «bises» e Dylan cantou All Along the Watchtower . Ninguén coñecía a versión, pero os labios do presidente movíanse mentres, cun sorriso irónico, repetía os versos: «Empresarios, bébense o meu viño... e non saben o que me custa». Logo, Don Manuel acompañou con furia autobiográfica a melodía de Like a Rolling Stone , «A xente dicía, 'coidadiño' vas caer, pero ti pensabas que non ían en serio». Entón, Dylan deu mostras de cansanzo, pero Fraga berroulle desde abaixo: «¡Ánimo, Bob, segue, preséntate outra vez!». Bob asentiu e Fraga mesmo fixo unha petición. Tampouco me sorprendeu a súa elección: Mr. Tambourine Man . «Sei que o imperio do serán se desfixo en area, entre as miñas mans,/ deixoume aquí, pero aínda desperto / o meu fastío abraiame / estou firme nos meus pés / pero non teño ninguén con quen reunirme» cantou o presidente, e as bágoas asomáronlle os ollos. Eu ía xa marchar, e el, ao despedirse de min, levantou a man e extendeu dous dedos. Entón despertei, e quedeime cavilando se Fraga me fixera o saúdo hippy realmente, aínda que fose en soños. Pero acabei pensando que non, que o que quería dicir era que ía presentarse de novo ás eleccións e gañalas.