NEDA. A tarde vira noite sobre a melancolía dos xardíns baleiros do pazo. Irene xoga co Luca: apaña anacos de póla quebrada nos temporais, lánzaos ata onde chega a forza do seu braciño e o Luca, ladrando, vainos acadar. De súpeto, a pequena detense a observar o escuro líquido dunha fonte entre árbores espidas e opina que alí hai «follas máxicas, que poñen verde a auga». E segue a xogar, sen se afastar moito do avó pois o anoitecer é lóbrego e a friaxe tenta furar o acolchado do abriguiño. O Luca non para, vai e vén e provoca a cativa, mentres sobre o monte coroado por un castro xorde a lúa, chea e grande, a marcar con luz os perfís vaporosos das nubes. -Mira, avó, a lúa -Irene deixa caer o pao e desatende os ladros do cadelo. Daquela o avó cántalle unha cantiga que lle vén de lonxe, se cadra dunha desas fámulas que facían de ponte entre o pobo e os burguesiños: «A lúa vai encuberta,/ a min tanto se me dá;/ a lúa que me alumea/ dentro do meu peito vai». Neta e avó fican a ollar a marabilla de formas de algodón alumeado contra o azul escuro dos ceos; e ela atrévese a reprender: -Avó, cantaches moi gritado e a lúa vai escapar. Unha nube perversa oculta a lúa e Irene sae ás carreiras cara á calor da lareira, onde a avoa e as tías debullan asuntos de familia. A pícara denuncia o avó ante o sanedrín. Acúsao de espantador de lúas... Compostela. O pazo maior do antigo reino acubilla a xuntanza dos que ven Galicia esfarelarse e tentan conservar os restos dunha cultura que a xente facía. Kristina escoita a historia de Irene e a lúa, e quéixase de non ter netos. A falta de propios -confesa- acolle netiños emprestados. -Non comprendo como hai nais que din iso de «que pesado é este neno» -protesta; e conclúe que os fillos e os netos nos reensinan a vida; que nos fan sabios por revisión; que dúas revisións valen máis ca unha. E tres, aínda máis. Certo: follas máxicas e lúas fuxidías obrigan a repensar o Universo. De fillos a bisnetos.