FACÍA TEMPO que non me impresionaba tanto unha novela como Blanco sobre Negro . O autor, Rubén Gallego, naceu en Moscú, en 1968. O seu avó era Ignacio Gallego, dirixente do Partido Comunista de España no exilio. A nai deu a luz nunha clínica do Kremlin a dous mellizos. Foi un parto difícil. Un dos nenos morreu con poucos días e o outro, Rubén, estaba afectado de parálise cerebral. Viviu coa súa nai no hospital durante un ano e medio. Despois a ela dixéronlle que morrera e levaron ó neno a un orfanato onde permaneceu ata os vinte anos en que foi trasladado a un asilo para anciáns onde deixaban practicamente abandonados ós minusválidos que consideraban incapaces de desempeñar un oficio. Aproveitando o desorde creado pola Perestroika, Rubén conseguiu fuxir, atopar a súa nai e comezar unha nova vida, que o levou a formar a súa propia familia e a converterse nun escritor . Todo esto cóntao neste libro autobiográfico que non só conmove e sorprende pola traxedia que revela senón pola beleza literaria e o optimismo que alenta nel. Nun primeiro momento un podería pensar que o éxito do libro débese ás revelacións que fai , á denuncia dunha sociedade onde todo o que non era «presentable» se ocultaba ou se facía desaparecer. Pero non é así. Tampouco é un deses libros nos que se canta o esforzo e o triunfo final da vontade ou da intelixencia, ou do que sexa, estilo As cinzas de Ánxela . En Blanco sobre negro , a vida do orfanato de minusválidos é un espello onde se reflexan os mesmos sentimentos e paixóns que moven o mundo: o amor, a desesperación, a alegría, a envexa, o medo, a soliedaridade, a esperanza..., e alí tamén hai xente boa e mala xente. O que o converte nunha obra de arte, e non nunha reportaxe sobre as miserias do mundo, é a beleza das palabras, a maneira de estar contado e a particular e para min emocionante visión que ofrece da vida: a salvación, a percura dun sentido a traverso desas letras negras sobre fondo branco que son a obra escrita.