NOS ANOS 30, as autoridades de Romanía prohibiron as películas de Mickey Mouse alegando que «podían dar medo ós nenos», e non me estraña: ¡un rato de máis dun metro! Tamén a min, de pequeno, este animaliño suscitábame preguntas incontestadas: Por exemplo, Mickey era un rato que tiña un can. Isto parecíame rarísimo. Non entendía por que Mickey ía vestido de tirolés (¿Era un rato austríaco?). Tamén me preguntaba por que Pluto non podía falar nin razoar e Goofy, en cambio, si, sendo os dous da mesma especie. En fin, son cousas que, afortunadamente, xa hai tempo que me deixaron de preocupar, pero que lles repito aquí a vostedes porque estes días se conmemora o 75 aniversario do rato de Disney. Felicidades ós dous. A Disney porque desde o flautista de Hamelin sábese que existe unha relación estreita entre nenos e ratos, pero foi o despabilado quen máis soubo rendabilizarla. Disney, pódese dicir, foi (e aínda é, postumamente) o flautista de Hamelin moderno, o pillo que máis cartos lle deu tirado á cuestión dos nenos e dos ratos. Tamén probou sorte cos parrulos, e cos cans, pero nada lle resultou tan ben como este pequeno animal, adornado, en principio, de tan escasas virtudes individuais pero, polo visto, si de abundante valor didáctico. De feito, agora que o penso, a nosa infancia estivo chea deles: non só Mickey, tamén Pixie, Dixie, Tom (ou Jerry, que nunca souben cal era cal), o rato Ignacio... Por algunha razón, os ratos eran importantes na nosa formación. Mesmo o primeiro exemplo de capitalismo, o que servía para irse introducindo no mundo da economía liberal de intercambio, encarnábao un rato: o rato Pérez e o seu sospeitoso negocio dos dentes (sempre dixen que nos timaba, e levaba razón: ese volume de marfil págase máis caro no mercado; aínda que quizais isto era parte da lección sobre o capitalismo). Si, a nosa infancia era unha ratoeira de bichos resabiados como o rato Roquefort ou o veloz González (refírome, claro está, ó roedor, non do político) que nos aprendían, e esta é posiblemente a clave, que o que había que ser era listo, raudo e un pouco cabrón. Diante deles tiñan un exército de gatos torpes, necios e traballadores polos que un agora non pode sentir senón mágoa e nostalxia. o andaluz Jinx, Felix, o infeliz Jerry (ou Tom)... Canto sufriron estes asalariados unicamente facendo o seu traballo. Que inxustas as nosas risas. Eu fágolles unha homenaxe desde estas páxinas de La Voz de Galicia, estean onde estean.