XOSÉ CARLOS CANEIRO
29 ene 2003 . Actualizado a las 06:00 h.REGRESABAN a casa de madrugada, co sabor de mil lirios e os cristais dunha canción mordendo a alma. Cando chovía refuxiábanse nas esquinas para recitar poemas e nas noites de frío, coas carapelas de xelo patinando brancas nos tellados, adornaban con bufandas o seu rostro namorado: te quiero, todavía, como tú me quieres. Anos despois, vencidos, chegaron á conclusión definitiva: matarse. Ela non o coñecía e ao mirarse no espello, pobre, dicía ver o rostro da súa mamá. Diagnosticáronlle Alzheimer. As píldoras non serven para non olvidar. Nin para acercar á súa boca os labios del, tan amados. Alí esperou o ruído da escopeta. Ao día seguinte algún xornal anunciaba un novo caso de maltrato. Equivocábase. Morreron por amor, do mesmo modo que viviron. Clavándose hasta los huesos el sabor de su piel, dulce, dulce, suave. Alzheimer. Como unha daga. Mira, mira, amor, a cara de mamá no espello, había tanto tempo que non viña a verme. A vida debía ser outra cousa: ¡qué sufran los cabrones, pero tú no, mi vida! Un anciano mata a su esposa con Alzheimer y después se suicida en Granada. Mentres, como se fose unha canción triste, un borracho pinta nas paredes: Te quiero, todavía, como tú me quieres. En Granada, mi amor.