O TRAZO surrealista do Prestige no mar de Galicia, digno do cubismo político máis perspectival -as cousas son segundo desde onde se miren-, de paleta aínda non esclarecida e deostada autoría, pintounos a fachada non de azul de mar e branco de espuma, senón de negro pegañento e luctuoso. No Lapis do carpinteiro , o Palermo de Manolo Rivas afundiuse coa súa carga de acordeóns, que deixaron na mar tristes lamentos musicais, toda a noite, como unha inacabable sinfonía de tráxico sacrificio fatalista. O Prestige afundiu sen grandeza ningunha, levado sen goberno non pola mar senón polo capricho, covardía ou cobiza de calquera. Por eso a xente mariñeira non o admite, que xa víctimas dabondo se leva a mar pola súa vontade. Por eso, nos «arquivos do trasno» de cada un de nós, tan cheos de océano, buscamos unha sinfonía de esperanza no «nunca máis» que sae da podrecida barriga deste maldito barco, fretado polo diaño e tan roto por metade coma ti, coma min, coma nós.