A náusea


Que lo nombren ministro. Al Juan Pardo, coño. Se lo merece. Todos somos Galicia. Todos. Sobre todo Lolita Flores e a súa homenaxe ao percebe. Despois do visto o pasado martes en TVE a un, escéptico irrecuperable, éntranlle ganas de saír correndo. A Australia, ou así. O goberno quere recuperar a súa imaxe de eficacia, y todo va bien, e acode aos medios amigos con celeridade. Escollen a Pedro Ruiz para o evento: ese hombre. Y Galicia somos todos. Tan verde, tan de lluvia, tan desafortunada, la pobre. ¡Qué tropa! Mentres este periódico leva un mes intentando restituír a dignidade dun país, outros (a sus órdenes, señor presidente) han de dedicar o seu tempo á vanagloria, ao sofisma, ao aplauso: confiar nos responsables (Juan Pardo), no Mar Exeo foi moito peor (un avogado), qué pena (Marta Sánchez, Lina Morgan...). Debían montar unha tómbola da caridade. Y las señoronas de alcurnia recogiendo fondos en las plazas. Pero a realidade é outra. A realidade é un puñal en medio da alma. Este país non pide esmola: reclama Xustiza. Porque a dignidade dun pobo non se compra con ouro e afectismo barato. ¿Ou si? Non, non, digo non. Xa saben, son un home condenado á esperanza. (Y a ti, Juan Pardo, que te nombren ministro).

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos

A náusea