XOSÉ CARLOS CANEIRO
25 abr 2002 . Actualizado a las 07:00 h.As verdadeiras metáforas escríbenas as urnas. El levántase tranquilo, abre a fiestra que dá ao Norte, inspira, lambe a cara do sol cos seus ollos pechados, congratúlase co existir, abrázase, senta na mesa onde os cereais agardan no medio dunha cunca branca branquísima. Abre o periódico. A fotografía de París. Le Pen. O fascismo avanza por Europa, patente ou latente (A bota que nos pisa é sempre unha bota, afirmaba Brecht). El abandona a tranquilidade coa que se levantou aquela mañá. Pecha a fiestra. Non respira. Mil cabalos comezan a galopar na súa alma. Intenta saír. Case non pode. Pero sae. Deixa de abrazarse a si mesmo e abraza ao señor que vende alfombras que leva colgadas como se fosen unha prolongación do seu corpo. Barato barato, afirma o vendedor. Barata está a democracia, argumenta o individuo que nos ocupa. Un abuso da estatística, escribiu Borges, que era demócrata ou antidemocráta, depende. Chega a tardiña. O solpor cae nas costas sacras da Fisterra. O noso home, o home, senta nunha pedra que só existe na súa imaxinación. Contempla a inmensidade. As botas de Brecht crecen. O sol, perdéndose na urna do océano, é a fotografía de París. Náufraga.