Dos elefantes non me preocupa o seu voluminoso aspecto mastodóntico, senón a pel densa, coma a do hipopótamo, que os converte en impenetrables. O máis eficaz que ten o ser humano para comunicarse é a epiderme, esa pel de superficie, pequena pel que por iso denominamos película , que te fai sensible á presencia corporal do outro. Na Legua dereita de Vilalba, no século XIX un individuo esfolu en vivo un nobre para aplica-la pel ó seu corpo enfermo. Tal facían os sacerdotes de México ¿revestirse coa pel das víctimas humanas sacrificadas¿, e os faraóns tiñan un rito de pasaxe pola pel para rexuveneceren. O xuíz-profeta Samuel foi enviado a Belén. O Señor avisárao: «Non te fixes no seu bo ver, nin na súa estatura. Ese está excluído, pois Deus non olla coma os humanos, que ven as aparencias, pero Deus ve o corazón». Xesé amosoulle sete fillos, esquecendo o máis pequeno, David, que estaba alindando o rabaño. Foi o escollido e unxido rei. Trala medranza mastodóntica do imperio de David, herdouno un home de pel dura, un paquidermo chamado Salomón, máis cruel ca sabio. O seu fillo, Roboam, peor: verdadeiro pelello, menosprezando o consello dos anciáns actuou encirrado polos mozos da súa idade e levado do espírito de chulería dos fillos de papá, provocou un cisma. Paul Claudel afirma que hai que cambiar de pel, referíndose á conversión. Eles, peles enrugadas, insensibles.