CARLOS CASARES
18 ene 2002 . Actualizado a las 06:00 h.Onte estiven en Iria, para asistir ó funeral e enterro de Camilo José Cela, outro amigo que se foi. Metidos na pequena igrexa de Iria, con categoría de colexiata, pero con aspecto de templo rural, eu pensaba no escritor desaparecido, que foi capaz de planear a súa vida desde hai anos ó milímetro, como quen traza unhas raias nun caderno. Primeiro os libros, sabendo con décadas de antelación as novelas que pensaba escribir. Despois o premio Nobel, que puxo no punto de mira cando aínda era un escritor recén estreado. Finalmente, a súa inmortalidade. Non se desviou nin unhas décimas do camiño previsto. A inmortalidade non a identificou nunca cun mausoleo nin cuns grandes funerais oficiados nunha catedral. A proba é que deixou disposto que a misa se celebrase na igrexa de Iria, demasiado pequena para tanta xente, e que o enterrasen de verdade, é dicir, que o puxesen nunha tumba a ras do chan, na terra, como a xente normal, eso si, debaixo dunha oliveira centenaria. O contrario do que podían imaxinar aqueles que non o coñecían. O mausoleo atópase ó outro lado da estrada, nas vellas Casas dos Coengos, sede da fundación que leva o nome do escritor. Non está feito de mármores, senón de libros, manuscritos, debuxos, cartas, pinturas e unha serie interminable de coleccións de obxectos raros e curiosos, xuntados ó longo de toda unha vida polo coleccionista compulsivo que era o novelista: o mesmo botellas de viño valeiras firmadas por quen as bebeu (desde Hemingway ata Adlay Stevenson) que orinais de cerámica de Sargadelos. Un mundo enteiro para a inmortalidade dun home que acaba de morrer. Unha inmortalidade inventada, que son as que duran máis.