MARINA MAYORAL
03 nov 2001 . Actualizado a las 06:00 h.Fai un día espléndido, mamá, e tamén en Mondoñedo, me dín. Alégrome. O cemiterio con chuvia é moi triste, pero cando está con sol e con tanta xente é outra cousa, parece unha romería. Eu estou mellor da gripe. Maribel xa me dixo que che tiña limpo o nicho e que levaría cedo as flores. E meu pai, cando soubo que eu non ía, empeñouse en ir el a facerche a visita. Teño medo de que colla frío, ou de que se canse demasiado, porque xa sabes que agora case non sae da casa. Maribel dixo que lle ía levar unha silla e que facía bo día. Así que non o contrariei. Se quere ir, que vaia. O que sinto e non poder ir con el. Xa sei que é igual un día que outro, e que o importante son estes dezanove anos nos que nin un só día deixei de pensar en ti. Intento convencerme a min mesma, e intento persuadirme de que ti non estás aí, e que a alma, o espíritu... en fin, todas esas cousas que un di para consolarse do que non ten consolo. Pero non é certo. Estás aí. O que queda de ti no mundo está aí. Por eso, aínda que falemos cada día, e mesmo rifemos, eu querería estar hoxe aí, poñer a man sobre a lousa e dicirche: mamá, aquí estou. Sempre me lembro de cando era pequena e me adormecía coa man posta no teu pescozo. Aquel calor, aquel latexar que pasaba do teu corpo ó meu, ¡como esquecelo! E, sabes, cando lle toco ó mármore, cando poño a man aí onde está escrito Marina Díaz Núñez, nunca o atopo frío, sempre está máis quente que a miña man, igual que cando che tocaba a ti, mamá. Hoxe teño medo de que esteas agardándome en vano, de que non acabaras de crer o que che dixen de que este ano non podía ir. Teño medo de que escoites con ansiedade o sonido dos pasos por se entre eles recoñeces os meus; de que te extrañes de ver aparecer só a papá, de que penses que esas flores non son as miñas, que teñen que chegar outras. Flores de papel E, en certo modo, así é, mamá. As miñas flores son estas: flores de papel, de palabras, coma eu mesma. Chegarán o domingo, cando as outras flores comecen a murcharse. Xa sei que unha cousa non quita a outra, pero tamén sei que a ti che gustan, e... en fin, que sí, que tes razón, que teño que organizarme mellor e coidarme, xa sei que mo dis polo meu ben. Pero de todo esto falaremos dentro duns días. Xa teño o billete, mamá, para fin de mes. Mentres, déixoche aquí este ramallo de palabras.