CARLOS CASARES
26 sep 2001 . Actualizado a las 07:00 h.Creo que unha vez contei aquí que o día que lle entregaron o premio Cervantes a Gonzalo Torrente Ballester, no acto solemne que se celebrou no vello paraninfo da Universidade de Alcalá de Henares, mentres o escritor lía o seu fermoso dicurso, non pararon de soar os teléfonos móbiles, que daquela aínda non contaban co sistema discreto da vibración. O rei, que presidía a cirimonia, sorría divertido cada vez que alguén botaba a man apresuradamente ó peto da chaqueta para facer calar a aquela especie de grilo alborotado que irrumpía a cantar dun xeito tan inoportuno nun espacio como aquel. Ó rei, en cambio, non o chamou ninguén. Eu pensei entón se o monarca español tería teléfono móbil e non souben qué pensar, da mesma maneira que me teño preguntado moitas veces se levará diñeiro no peto para tomar un café ou un xelado de fresa, ou un paquete de pistachos, ou para adquirir calquera pequeno capricho cando pasa por diante dun escaparate, unha radio, por exemplo. Cheguei á conclusión, sen embargo, de que un rei nunca pasa probablemente por diante dun escaparate. Agora, segundo lin o outro día, á raíña de Inglaterra regaláronlle un teléfono móbil. Tamén me preguntei con quen falará esta señora, non polas persoas ás cales ela poida chamar, senón polo contrario. O teléfono, con frecuencia, é un incordio, ás veces bastante molesto e inoportuno, por moito que un tome as súas precaucións, pero tampouco debe ser nada agradable que un non teña quen o chame. Loxicamente, o teléfono dunha raíña debe ser secreto de estado, aínda que nunca se sabe, sobre todo desde que un intruso se lle meteu, hai uns anos, na habitación. Calquera día igual a chama alguén para pidirlle un pouquiño pirixel.