Á MARXE / Carlos Casares
22 jun 2001 . Actualizado a las 07:00 h.Agora mesmo, cando escribo esta columna, son as tres da tarde e hai case unha hora que cheguei a Copenhague, camiño de Oslo. O día está algo fresco e de cando en vez chovisca un pouco, e vai algo dese vento do norte do que falaba Cunqueiro no seu Don Hamlet, pero eu prefiro este tempo gris de aire outonizo á calor abafante que había en Madrid pola mañán. Nada nos impedirá, sen embargo, saír a dar un paseo pola cidade, na que teño estado tantas veces, para acabar despois ceando cos amigos no Tívoli. Seguro que o pasaremos ben. Cando estiven aquí a primeira vez, hai aproximadamente trinta anos, o que máis me chamou a atención foi o silencio e os borrachos. Estes últimos son distintos dos nosos, compórtanse en xeral de maneira educada, pero teñen un aspecto de troncos tirados na rúa ou de sacos abandonados no banco dun parque. Uns borrrachos tan melancólicos só os teño visto en Trieste, esa cidade italiana que non parece italiana, senón austriaca ou húngara. Non terei tempo para chamar á miña amiga Sulaima, unha escritora que antes foi nena abandonada polos pais, despois delincuente xuvenil, máis tarde alcohólica, a continuación ladroa e drogadicta, e por último escritora. Agora é tamén unha das criaturas máis doces e bondadosas, de mirada máis inocente, que coñezo. Un crítico de aquí escribiu un día sobre ela dicindo que se salvara pola literatura. Outro asegura que se redimiu polo éxito que obtivo cos seus libros. Eu penso mais ben que saíu do inferno gracias a que, aínda no medio da miseria moral, preservou o corazón. Nesa parte está sempre o secreto. Así que vou falar cos amigos.