O INIMIGO NA CASA / Luisa Castro
20 jun 2001 . Actualizado a las 07:00 h.Vin unhas imaxes de homes con escopeta en ristre executando cochos. Os cochos non se vían, imaxinábaos un detrás do valado. A sensibilidade dos nosos telexornais dictamina que non se deben ver cochos executados e si, por que non, homes aquí e aló expirando nas guerras fratricidas de África ou na silla eléctrica. A nosa autoestima deu un grande paso adiante. A calquera hora podemos ver a agonía dun home executado e prívasenos delicadamente de ver como morre un animal. Son paradoxas do noso concepto de humanidade, cada vez máis perfeccionado, cada vez máis ecoloxista e encarnizado. Dentro de pouco nos supermercados haberá unha cortina nos escaparates para que os nenos non se sintan agredidos pola visión do cadáver dun polo, para que logo, á hora de cear, non lles veñan noxos e arrepíos de estaren comendo «un polo morto, un polo de verdade». Se tiveramos tanto coidado e tanto respecto polo xénero humano quizais os nosos nenos aprenderían tamén a compadecérense de si, e dos demais. A min esas imaxes de cochos infestados de peste porcina, tiroteados detrás dun valado, recordáronme un tempo no que na miña casa tiñamos un inquilino máis, o cocho venerado, o noso cocho mantido de xaneiro a novembro con toda clase de coidados ata que chegaba a hora do sacrificio. Para o día da Concepción, meu tío Andelecio presentabase na casa co seu coitelo de matachín. Miña nai soltaba o cocho. Miña irmá e máis eu escapabamos ó último furado da casa. Andelecio, que non sabía enfrontarse a un ser inferior sen ter un bo motivo, empezaba a darlle bofetadas ó animal, buscáballe a camorra, pelexabase con el, e cando o bicho se quentaba, cando a cousa xa era en defensa propia, encasquetáballe o coitelo. Nós oiamos berrar ó animal e diciamos: xa está, gañou outra vez Andelecio. Aquilo era coma unha corrida de touros, pero con cocho. O cocho morría, nós xantabamolo, pero mentres vivía era o protagonista da casa, o membro máis respectado da familia. Os domingos, cando viñan as visitas, miña nai sacaba toda fachendosa o seu cocho. O cocho era enorme. Enchía a cociña. Miña irmá e máis eu, dúas nenas preciosas pero absolutamente invisibles, agabeabamos enriba da mesa para protexernos do pánico e da besta. Miña nai facía desfilar ó animal e mostraba aquel prodixio con toda a fachenda. Era todo o que tiña que ensinar. O cocho. Nin mobles. Nin fillas. Agora a xente mostra moito ós rapaces. Iberia pon a voar nenos repoludos nos seus anuncios. Cóidase moito a nosa conciencia cívica para cos animais, pero ninguén nos protexe de nós mesmos. Matámonos abertamente, e agochámoslle-lo coitelo ós animais. A min danme máis pena esas imaxes non vistas que o cocho que eu vía de nena aberto en canal e guindado da viga. Sempre me sentín moito menos ca un cocho. Foi algo que me ensinaron de pequena. E visto o non visto, estou segura de que nos iría mellor se todos fóramos un pouco menos homes e un pouco máis cochos. Vaia por eles, polos cochos mortos da peste porcina, esta oración polos homes do futuro, mortos de peste humanista, mortos de nacemento, mortos de antemán.