CARLOS CASARES / Á MARXE
14 jun 2001 . Actualizado a las 07:00 h.Hai un par de días contei aquí cómo, nos anos da miña adolescencia, ía ler algúns periódicos ó Café Imperial de Xinzo de Limia e cómo compartía ese costume con outras xentes que facían o mesmo. Entre eles recordo a un señor que materialmente comía os xornais. Quero dicir que de cando en vez, mentres lía unha noticia ou un artigo de colaboración, rachaba un cacho de papel, sempre da parte branca das marxes, facía unha especie de oblea redonda, abría a boca e depositábaa sobre a lingua, igual que unha hostia consagrada. Nunca souben se era tolo ou simplemente extravagante. Supoño que un pouco das dúas cousas, pois con frecuencia falaba só, en voz alta, ou cantaba. Creo que era mestre sen praza, daqueles que viron interrompida a oposición cando estralou a Guerra. Malvivía, aínda que andaba moi dignamente vestido, ben peiteado e pulcro, e teño unha idea de que ía tirando gracias ó naipe, pois era amigo da xogueta. Xa de vello, conseguiu unha escola. Para min, aquel señor resultaba un enigma, non só porque comese cachos de periódico, senón porque tiña fama de ser da especie dos da cáscara amarga, que era un dos alcumes que lles daban os vencedores da guerra ós vencidos. Un día tiven a confirmación de que era certo. Só por esa razón, xa me resultaba simpático. Por aqueles anos, nas fachadas de moitas casas, aínda lucía un retrato de Franco, pintado en tinta negra, cun letreiro debaixo que dicía: «Una Patria, un Estado, un Caudillo: ¡Franco!». O citado mestre estaba parado diante, mirando de esguello. Cando pasei, oín que dicía: «¡Cabo furriel!». Tolo ou non, vese que sufrira.