Á MARXE / Carlos Casares
08 feb 2001 . Actualizado a las 06:00 h.Onte referinme aquí ós medos da infancia, cando a miña irmá choraba ó sentir un avión ou ó pensar que podía vir a fin do mundo, da mesma maneira que eu me angustiaba coa idea dun novo Diluvio Universal. Era bastante normal que os nenos vivisen rodeados de temores. Un compañeiro meu de escola, por exemplo, tíñalle pánico ás galiñas, de tal xeito que cando saiamos ó recreo, antes exploraba o camiño igual que se estivese na selva, co mesmo terror que lle podía provocar que aparecese un tigre ou un león. Un día, na clase, o profesor preguntoulle se, por esa razón, non comía ovos, e o rapaz puxo tal cara de lambonciño sen alma que foi como se nos ollos se lle debuxase unha tortilla. Os medos son unha das cousas máis irracionais do mundo. A este respecto, na época do perigo nuclear, en España case ninguén lle tiña medo á bomba atómica, ó revés do que sucedía no resto de Europa. E eso que había misiles na Unión Soviética que apuntaban ás cidades de aquí. O que pasaba era que a xente non o sabía. E cando unha revista americana publicou un mapa no que aparecía sinalado Vigo como obxectivo, non recordo que ninguén se conmovese especialmente. Unha vez lin nun periódico sueco unha reportaxe sobre os temores dos nenos daquel país, e sorprendeume que case todos dixeran que tiñan medo de que, cando chegaran a ser grandes, non houbera nin árbores nin bosques, precisamente nun dos lugares do mundo onde máis se coida a natureza e o medio ambiente. Algo parecido pasa coa xente que non ten inconveniente en montar nun coche, o medio de transporte máis inseguro que existe, e sofre cando ten que subir nun avión, que é o máis seguro de todos. Estase vendo estes días, con esta especie de loucura colectiva que se desatou co lío das vacas. A semana pasada, no supermercado vin a un carniceiro de brazos caídos e non puiden evitar miralo como se fose un asasino. Eso debía chamarse a enfermidade das persoas tolas.